صعود به قله ویلو (3306متر واقع در مرز شهرستان خمین و گلپایگان)

روز جمعه 25 بهمن ساعت 6 صبح از میدان مدرس خمین به سمت روستای رضاآباد و جاده فرعی بین روستهای شهرستان خمین از جمله دهنو و رضا آباد و روستاهای گلپایگان از جمله هنده و سد گلپایگان به راه افتادیم. در خروجی شهر ماشین آژانس پنچر شد و با کمک همنوردان زاپاس تعویض شد و ساعت 6:45 صبح پای کوه بودیم.

ساعت 7صبح از کنار جاده آسفالته رضا آباد پیمایش را آغاز کردیم. اعضای گروه کوهنوردی الوند خمین آقایان سیاوش جعفری، محمد طاهری و سعیدفلاح و علیرضا کیانی به سمت قله ویلو به راه افتادیم. از کنار مزارع برف گرفته منطقه گذشتیم. به تدریج بر یال شمالی متمایل به غرب ویلو سوار شده و مسیر را ادامه دادیم. زیر قله باد شدید و شیب کمی چالش ایجاد کرد اما با حوصله از این منطقه عبور کردیم. هوا صاف و آفتابی اما باد تا 50کیلومتر بر ساعت پیش بینی شده بود. باید تا قبل از ساعت 12 به قله می رسیدیم تا باد شدیدتر نشده باز می گشتیم.

با همراهی همنوردان استراحت ها را کمتر کردیم. ساعت 11:10 بر فراز قله ویلو بودیم. باد شدید مقداری از وسایل و خوراکی هایم را با خود برد. با طنابچه انفرادی کوله های را بهم بستم که آنها را نبرد. عکس گرفتیم و نمای زیبایی از قلل اطراف از جمله کوهستان اشترانکوه، سول، شهباز، الوند دالخانی و... پیش رویم بودند. به سرعت بازگشتیم. 100متر پایینتر در امان از باد استراحت کردیم. 

برای فرود از کناره دهلیز زیر قله پایین رفتیم. با توجه به هشدار بهمن در اواسط روز دقت شد حتی الامکان از روی یال و حاشیه برف فرود انجام شود. در نیمه راه برف یخ زده بود به صورتی که با ضربه کفش جای پا ایجاد می کردیم و با کمک کلنگ ایمنی را حفظ می کردیم. 

ساعت 13 در پایین دره بودیم. کف دره برف جمع شده بود اما برف زیادی در حاشیه دیده نمی شد. انتظار ما نیز برف بیشتری برای این قله بود که بلندترین قله منطقه خود به شمار می رود. حدود ساعت 14 ظهر به جاده آسفالته رسیدیم و بعد از طی مسیر کوتاهی به یک چشمه رسدیم. آنجا کمی آب خوردیم و منتظر شدیم تا ماشین برای برگشت به سراغمان بیاد. حدود ساعت 15 خمین بودیم و این برنامه به سلامتی و موفقیت به پایان رسید.

نکات این برنامه:

قله ویلو بلندترین قله در منطقه خود، قله ای منفرد از خط الراس همجوار ویلک و با ارتفاع 3300متر در مرز غربی شهرستانهای خمین و گلپایگان قرار دارد. 

چندی پیش تابلویی برای این قله نصب شده بود که مانند بسیاری از کوههای محل مناقشه اسم شهرستان را در انتهای نام قله گذاشته بودند . در اقدامی دیگر تعدادی از کوهنوردان تابلوی قله را بدون ذکر نام شهرستان نصب کرده بودند که با این تابلوی زیبا عکس گرفتیم.

یکی از ویژگی های قله ویلو وزش همواره باد در این کوه است به خصوص زمستان. همچنین یخ زدن برف در دهلیزهای زیر قله و دره های منتهی به یالهای شمالی نیز از ویژگی هایی است که برای همراه داشتن تجهیزات از جمله کلنگ کوهنوردی دانستن آن لازم است.

تلاش زمستانی قله کازبک (5033متر گرجستان)

روز 9 بهمن 1398 به اتفاق گروه کوهنوردی صاعدان تبریز به سمت تفلیس به راه افتادیم، پس از 36 ساعت و از طریق مرز نوردوز و کشور ارمناستان و مرز ساداخلو در شمال ارمنستان وارد گرجستان شدیم ، ساعت 21 روز پنجشنبه 10 بهمن به تفلیس رسیدیم. در هتل مستقر شدیم.

صبح برای خرید مایحتاج کمی محله را گشتیم و ساعتی بعد به سمت روستای گرگتی به راه افتادیم. در میانه راه و گردنه ای که پیست اسکی دارد جاده به علت بارش سنگین برف بسته شد. پلیس از ادامه مسیر ما جلوگیری و پس از دو ساعت چانه زنی ناچار به برگشت به تفلیس شدیم.

دو یا سه روز باید در تفلیس می ماندیم تا اوضاع جاده عادی شود. برای این شرایط برنامه ای وجود نداشت. هوای خوب را از دست می دادیم. رزرو هتل نداشتیم و اوضاع رو به راه نبود. به ناچار در منزلی حوالی خیابان مرجانشویلی در فضایی محدود دو شب اقامت کردیم. هواشناسی آب و هوای خوبی را برای روزهای آینده نشان نمی داد و همه کلافه شده بودند. دو روز بعد جاده باز شد و پس از بارگیری وسایل به سمت گرگتی به راه افتادیم.

وقتی به گرگتی رسیدیم اعلام شد که یک شب هم در گرگتی اقامت کنیم و هزینه ها را همنوردان بپردازند و با این مساله موافقت شد و این کار انجام شد. عصر آن روز روستای گرگتی و کازبکی را چرخیدیم و از زیبایی های منطقه و چشم انداز زیبای کوه کازبک بهره بردیم.

روز بعد ساعت 8 صبح با ون های دلیکای دو دیفرانسیل بر روی سطح یخی و برفی جاده از هاستل به سمت کلیسای گرگتی به راه افتادیم و بلافاصله پیمایش را به سمت کمپ1 شروع کردیم. مسیر در ابتدا شیب متوسطی داشت و سپس شیم ملایم تا پناهگاه در پیش بود در برخی نقاط کمی برفکوبی هم داشتیم. 

به پناهگاه رسیدیم. خواستیم وارد پناهگاه نوساز بشویم که گفتند این پناهگاه برای هر نفر کوهنورد نفری 250 لاری برای هر شب هزینه دارد و این موضوع از پیش به تیم گفته نشده بود و چنین مبلغی آماده پرداخت نبود. به ناچار تعدادی از همنوردان چادر برپا کردند و 11 نفر از تیم نیز در جانپناه اضطراری 10 متری پایینتر از پناهگاه و در تنگنا شب را به صبح رساندند. 

صبح روز بعد ساعت حدود 8 صبح به سمت پناهگه میتو به راه افتادیم. پس از سه ساعت به یخچال گرگتی رسیدیم و شکافهای یخی را مشاهده کردیم. در برخی مواقع با نصب طناب از دهلیزهای برف و یخ عبور کردیم و در یک جا نیز از مسیر اشتباهی که در پیش روی تیم بود بازگشتیم و مسیر روی یال را تا روبروی میتو ادامه دادیم و سپس با تراورس مسیر به سمت میتو رفتیم. حدود ساعت 16بود که به میتو با ارتفاع حدود 3650متری رسیدیم. در پناهگاه باز بود. وارد پناهگاه شدیم و در اتاق ها استراحت کردیم.

برنامه روز بعد مشخص نبود ولی با توجه به آنچه از هواشناسی می دانستیم صعود منتفی بود و احتمالا یا باید بیش از 5 روز در پناهگاه منتظر می ماندیم یا روز بعد برمی گشتیم. نهایتا اعلام شد روز بعد را به استراحت بپردازید تا وضعیت هوا را دوباره کنترل کنیم. این کار انجام شد .

روز استراحت در میتو به اتفاق چند نفر از همنوردان به کلیسای فلزی بالای پناهگاه میتو رفتیم که در ارتفاع حدود 3900 متری قرار دارد. این بالاترین ارتفاعی بود که رفتیم . بازگشتیم و شب به تیم اعلام شد که صعود منتفی است و به روستا باز می گردیم. چیزی که با گزارش های هواشناسی و اعلام مهندس هاشمی نژاد در تفلیس هم همخوانی داشت.

صبح روز چهارم از میتو به سمت روستا به راه افتادیم. روی یخچال گرگتی همطناب شدیم. باد شدیدی می وزید و کار تیم را مشکل می کرد. نهایتا ساعت 15 عصر به روستای گرگتی رسیدیم و ماشین ها را سوار شدیم بازگشتیم. ساعت 9 شب به تفلیس رسیدیم. در تفلیس اعلام شد که برای بازگشت باید چهار روز دیگر منتظر باشیم تا اتوبوس رزرو شده به دنبال تیم بیاید. و سه شب باید هزینه هتل را خودمان پرداخت کنیم. ناچار یک شب دیگر در هتل ماندیم و هزینه ها را پرداخت کردیم.

24 ساعت بعد یعنی روز جمعه 18 بهمن ماه، من و 11 همنورد دیگر برای رسیدن به امور کاری و عدم اتلاف وقت بیش از این به صورت هوایی به ایران بازگشتیم البته با خاطراتی تلخ و شیرین و تجربه ای که شاید برای هر شخص معنای داشت.

نکات این برنامه:

ارتفاع روستای گرگتی حدود 1750متر بود. ارتفاع پناهپاه اول حدود 2700متر و ارتفاع کمپ میتو(پناهگاه میتو) حدود 3650متر و ارتفاع کلیسا 3913متر و ارتفاع قله کازبک 5033متر است.

با توجه به نوع برنامه که کوهپیمایی زمستانی بود تجهیزات زمستانی برای دمای بین 30 درجه زیر صفر همراهمان بود.

شکافهای یخی و یخچالهای کم شیب اما خطرناک منطقه تا دشت پلوتو از جمله ویژگیهای مسیر است که کامل ندیدم که توضیحات بیشتر ارایه کنم.

باد شدیدی که قله کازبک و این کوهستان را در بر میگیرد مانع از پیشبرد امور و انجام گامبرداری صحیح می شود و کوهنورد روی یخچال از تعادل مناسبی برخوردار نیست که این شرایط را خطرناک و پیچیده می کند مخصوصا اگر باد با بارش و بوران همراه باشد.