پس از دوره ای حدود سه ماه دوری از کوه به علت گسترش ویروس کرونا در کشور، برنامه های کوهنوردی را با صعود قله های کلکچال و دارآباد از مسیر نرمال آغاز کردم. در این دو برنامه همسرم همنوردم بود. از ناحیه زانوی راست احساس درد شدیدی داشتم و افزایش وزن نیز آزاردهنده بود. با هماهنگی با یکی از دوستان تصمیم گرفتیم به قلل سی و سه چم و بازارک واقع در غرب قله توچال صعود کنیم.

به همراه همنوردم آقای سعید سلطانی فر، ساعت 6:20صبح روز جمعه 19 دی 1399 از پارکینگ امامزاده داود (ع) پیمایش را شروع کردیم. با توجه به بهمن گیر بودن دره امامزاده داود و بارش های جسته گریخته روزهای قبل از مسیر یال پاوش صعود خود را پیگیری کردیم. و در ابتدای دره از سمت غرب رودخانه ارتفاع گرفتیم و وارد دره نشدیم. در نزدیکی قله سی و سه چم در دو منطقه دست به سنگ داشتیم و با احتیاط از صخره های بین مسیر عبور کردیم. بین صخره ها یخ و برف وجود داشت و کمی احتیاط بیشتری برای عبور می طلبید. 

ساعت 10:40 دقیقه به قله سی و سه چم رسیدیم و بی درنگ پس از عکاسی کوتاه، به سمت غرب سی و سه چم بر روی خط الراس ادامه مسیر دادیم. در این مسیر برف سفت و یخ زده ای وجود داشت و از طرفی در لبه های شمالی خط الراس نقاب ممتدی شکل گرفته بود که چند متر با فاصله از نقاب حرکت می کردیم. ساعت 11:26 دقیقه به قله بازارک رسیدیم. روی قله بازارک پساز پوشیدن لباس های گرم، مفصل استراحت کردیم و عکس گرفتیم. باد سردی می وزید اما سرعتی نداشت و اسمان هم آفتابی بود. 

حدود ساعت 11:50 ظهر فرود را مسیر صعود آغاز کردیم. این بار از زیر قله سی و سه چم تراورس کردیم و قبل از رسیدن به صخره های سنگی برای دور زدن آن کمی به سمت دره متمایل شدیم، البته از مسیری که بهمن ان تخلیه شده بود و عبور کم خطری داشت. ناگهان در زانوی خودم دردی حس کردم و این درد باعث کندی حرکت مان شد. مجددا بر سر یال قرار گرفته بودیم و فرود با آهنگ آرام تری ادامه داشت. سعید هم به پای من صبوری می کرد و باتوجه به اینکه جز ما دو نفر کوهنوردی در مسیر نبود بنا را به این گذاشتیم با حداقل استراحت و با ریتم آهسته قبل از سرد شدن هوا و غروب خورشید به روستا برسیم. در نهایت حدود ساعت 16 عصر به امامزاده داود رسیدیم و اضطراب ناشی از آسیب دیدگی زانو برایم کم شد. ساعتی بعد هم به تهران برگشتیم.

نکات این برنامه:

مسیرهای کوهنوردی نرمال این قلل که در تابستان پر رفت و آمد است بسیار مستعد بهمن است نظیر مسیری که به راه شاهی و شترگلو(اشترگردن) منتهی می شود و مسیر انتهای دره امامزاده داود که چشمه ساری در آن وجود دارد. برای برنامه زمستان از پیمایش این مسیرها به جد باید پرهیز نمود.

یکی از بهترین مسیرهای زمستانی قلل نامبرده شده، مسیر یال پاوش است که علیرغم شیب نسبتا تندی که بر روی یال وجود دارد و دست به سنگ های آن، خطر سقوط بهمن و برفگیر شدن ندارد و از همان خروجی روستا به دره باید روی یال رفت و تا قله سی و سه چم ادامه مسیر داد.

مسیرهای گفته شده در زمستان فاقد چشمه هستندو چشمه های منطقه زیر برف مدفون است. نیاز است آب کافی به همراه داشته باشیم.

روی خط الراس توچال به سمت بازارک و غرب معمولا وزش باد وجود دارد و نیاز است پیش بینی البسه مناسب توسط کوهنوردان انجام گیرد.

منطقه کوهستان غرب خط الراس توچال نسبت به سایر قلل مشرف به شهر تهران عبور مرور کمتری دارد و احتیاطا کوهنوردان در گروههای چند نفره این مسیرها را طی کنند برنامه بهتری را تجربه می کنند. چه اینکه در مسیرهای دست به سنگ می توانند یاری رسان یکدیگر باشند.